• امنيت به عنوان ضروري ترين نياز و اساسي ترين بستر دوام و بقاء جوامع بشري تلقي شده است. از آنجا که امنيت برآيند کارکرد حوزه هاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، سياسي و نظامي است، تامين و حفظ امنيت نيازمند توجه به کارکرد اين حوزه ها است.
• گرچه در تعريف و تبيين ابعاد امنيت و زواياي آن تفاوت ديدگاه هاي زيادي وجود دارد اما در مجموع مي توان رويکردهاي مطالعاتي در زمينه امنيت را به دو رويکرد «سلبي» و «ايجابي» تفکيک نمود.
• در رويکرد سلبي، امنيت به معناي عدم وجود تهديد تعريف مي شود. لذا در ابتدا تامين و حفظ امنيت را در تجهيز و تقويت توانمندي هاي نظامي مي دانستند و در کنار بعد نظامي، به ملاحظاتي همچون تقويت قدرت سياسي و اقتصادي توجه نشان داده شد.
• رويکرد ايجابي، امنيت را مفهومي مستقل مي داند و شرايط ذهني و عيني را تبيين امنيت مورد توجه قرار مي دهد. بنابراين امنيت صرفا به معناي «عدم تهديد» نيست بلکه امنيت فرايند توليد اجتماعي است که در آن حداکثر منافع و مصالح جمعي تامين مي شود.
• لذا در رويکرد ايجابي، هنگام بحث در باره «امنيت اجتماعي»، هم الزامات جهاني از جمله توسعه فن آوري هاي اطلاعاتي و ارتباطي، مورد توجه و نظر قرار مي گيرد و هم به شرايط داخلي و تعامل بخش هاي مختلف يک نظام اجتماعي توجه مي شود. متن کامل