دومین روز سفر:
1) بازدید از دفتر مطبوعاتی  نخست وزیری
در دومین روز سفر، ابتدا در دفتر مطبوعاتی نخست وزیری با معاون كل روابط بین‌الملل وزارت ارتباطات اسپانیا ملاقات می كنیم. فاستینو دیافرانتینی، معاون بخش مطبوعاتی نخست وزیری می گوید: 3000 نشریه و 100 روزنامه در اسپانیا فعالیت می‌كنند و بیشتر روزنامه‌ها در این كشور حزبی هستند. او ادامه می دهد: حدود 300 خبرنگار خارجی در اسپانیا حضور دارند. رسانه‌ها در اسپانیا تحت كنترل چند گروه رسانه‌ای بزرگ از جمله پریسا (Perisa)، وسنتو  (Vocento) و گودو (Godo) است. این بزرگ مالکان رسانه‌ای هر كدام ده‌ها روزنامه، مجله و شبكه رادیو تلویزیونی دارند. رویداد رسانه ای جدید در اسپانیا، چاپ روزنامه رایگان است كه منابع مالی آنها با تبلیغات، آگهی و یا توسط شركت‌های خصوصی تأمین می‌شود. پدیده‌ی دیگر، شبكه‌های تلویزیونی پولی است كه درخواست‌كنندگان با پرداخت حق اشتراك از این شبكه‌ها استفاده می‌كنند. در حال حاضر بخش اعظم رقابت روزنامه‌ها، از راه سایت اینترنتی آنهاست. از ویژگی‌های دیگر اسپانیا وجود رادیوهای متعدد است. خانواده‌های اسپانیایی به رادیو زیاد گوش می‌دهند. در حال حاضر 5 شبكه رادیویی سراسری و چندین رادیوی محلی وجود دارد. شبكه‌ی رادیو 3 پرشنونده‌ترین شبكه‌ی رادیویی است. در پایان این دیدار از بخش های مختلف دفتر مطبوعاتی نخست وزیری دیدن کردیم.

2) بازدید از روزنامه ال‌پائیس
روزنامه‌ ال‌پائیس با شمارگان روزانه حدود 460 هزار نسخه متعلق به گروه پریساست كه چندین روزنامه اقتصادی، اجتماعی، ورزشی و حوادث را هم منتشر می‌كند. این گروه رسانه‌ای همچنین چندین شبكه تلویزیونی و رادیویی دارد.
تحریریه ال‌پائیس بسیار وسیع و با امكانات و تجهیزات مدرن است. «خوزه مانوئل»، معاون سردبیر ال‌پائیس، می گوید این روزنامه که در استانه سی سالگی است، در سال های اخیر تحولات تازه ای را تجربه کرده است. ال‌پائیس روزنامه‌ای چپگراست. نگارش نرم خبر، ساده‌نویسی، استفاده از تصاویر جذاب، گرافیك و صفحه‌بندی گیرا، و محتوای تحلیلی از بارزترین ویژگی‌های ال‌پائیس است.

 

«ال‌پائیس» 1000 نفر نیرو دارد، شامل 550 نفر كادر اداری و فنی و 450 نفر تحریریه.خبرنگاران ال‌پائیس، بین2500 تا 3000 یورو حقوق می گیرند (5/3 تا 5/4 میلیون تومان).
تحریریه‌ به سرویس‌های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و بین‌الملل تقسیم شده است.این روزنامه در كشورهای بلژیك، انگلیس، آلمان و آمریكای لاتین دفاتر نمایندگی دارد.

3) خبرگزاری «افه» (EFE)
خبرگزاری «افه» تنها خبرگزاری دولتی اسپانیاست. این خبرگزاری 70 سال سابقه فعالیت دارد و با 3 هزار خبرنگار و بهره‌گیری از تجهیزات مدرن و شبكه‌های رادیو و تلویزیونی اینترنتی، از جمله خبرگزاری‌های تاثیرگذار اسپانیاست. به گفته مسوول بخش اقتصادی افه، این خبرگزاری سالانه یك میلیون خبر و صدهزار عكس روی خروجی خود می‌فرستد و از میان 15خبری كه روزانه درباره خاورمیانه دارد، 10 خبر آن به ایران مربوط می‌شود.

تحریریه «افه» بسیار گسترده است. یك ساختمان 6 طبقه بزرگ كه هر بخش خبرگزاری در یك طبقه آن واقع شده است. بخش مولتی مدیای آن بسیار قابل توجه است.
افه را می‌توان خبرگزاری مدیران زن هم نامید. به هر بخش آن كه می‌رویم توسط یك مدیر خانم اداره می‌شود. در بخش عكس آن كه به اندازه تحریریه ما وسعت دارد 15 میلیون عكس آرشیو شده كه 3 میلیون عكس آن دیجیتالی است.

سردبیر افه می گوید که این خبرگزاری چهارمین آژانس خبری مطرح در غرب است و مشتریان آن را عمدتا کشورهای آمریكای لاتین و اسپانیا تشکیل می دهند. این خبرگزاری ‌به زبان های انگلیسی و عربی هم خبر منتشر می‌كند. 65 درصد بودجه افه از طریق فروش خبر تامین می شود و 35 درصد آن را دولت اسپانیا تامین می کند.

4) متروی مادرید
با انداختن یك سكه یك یورویی در داخل دستگاه خودکار، یک بلیت دریافت می كنید و با آن می توان از طریق 12 خط  مترو به هر نقطه ای از شهر سفر کرد. متروی مادرید 40 سال قدمت دارد. در طول مدت اقامت مان در مادرید، مترو اصلی ترین وسیله رفت و آمد ما در شهر بود.

سومین روز سفر:
1) روزنامه ال موندو
روزنامه «ال‌موندو» 18 سال عمر دارد و یكی از روزنامه های مطرح كشور اسپانیاست. ال‌موندو روزنامه‌ای است راست‌گرا و منتقد دولت فعلی كه در شمارگان 363 هزار نسخه منتشر می‌شود. نام همه مجله‌ها و روزنامه‌های وابسته به موسسه روی دیوار بلند نمای ورودی ساختمان آن حك شده است.
این مؤسسه‌ی مطبوعاتی، 2500 نفر نیرو دارد كه 1000 نفر آنها خبرنگار و از این تعداد نیمی زن هستند. چیدمان زیبا، تجهیزات مدرن، ازدحام نیروهای خبری و تحریری و از همه مهمتر شادابی و نشاط در رنگ‌آمیزی كمدها و فایل‌ها مشخصه اصلی تحریریه ال‌موندو است. 96 درصد سهام روزنامه متعلق به گروه مطبوعاتی ایتالیایی «كوریره‌ دلاسرا» است.

این موسسه مطبوعاتی، علاوه بر چاپ الموندو، یک روزنامه ورزشی به نام «ماركا» (كه 65سال عمر دارد كه الموندو آن را خریده) و روزنامه اقتصادی «اکسپنسیون» و 18 مجله هم منتشر می‌كنند.
هفته‌نامه‌ی فرهنگی هم دارند كه اخبار و اطلاعات فرهنگی هفته را به صورت ضمیمه همراه الموندو انتشار می دهد.
یکی از مجلات الموندو، «تلوا» است که ویژه زنان، ماهانه در 250 هزار نسخه منتشر می شود. این مجله پر است از تبلیغات مد و لوازم آرایش و مدل‌های لباس و عطر و ادكلن.
در تحریریه‌ی روزنامه‌ی ورزشی ماركا، 270 روزنامه‌نگار ورزشی کار می کنند. این روزنامه 400هزار نسخه تیراژ دارد.
الموندو شبكه‌ی تلویزیونی دیجیتالی هم دارد به اضافه دو شبكه‌ی رادیویی الموندو و ماركا كه اخبار ورزشی پخش می‌كند.

2) روزنامه آ. ب. ث
روزنامه «آ.ب.ث» كه 105 سال سابقه و 260 هزار تیراژ دارد، به شركت‌ اطلاعاتی و مطبوعاتی «بوسنتو» اسپانیا تعلق دارد که مالک 14 روزنامه است. «آ.ب.ث» محافظه‌كار و مدافع پادشاهی اسپانیاست. این روزنامه، مكان مناسبی دارد و از امكانات خوبی هم برخوردار است.

دفتر روزنامه در مادرید 280خبرنگار دارد که بیش از 40 درصد آنها خانم هستند. این روزنامه‌ 400 نفر نماینده در كل كشور دارد.
سردبیر روزنامه می گوید که از 18 سالگی به عنوان خبرنگار کار خود را در روزنامه آ. ب. ث شروع کرده و مدت ها در دفتر روزنامه مستقر در قاهره بوده است و پس از 25 سال به سردبیری روزنامه رسیده است.

3) خبرگزاری اروپا پرس
مارتین دكابیدس سردبیر 70 ساله اروپاپرس، آن را دومین خبرگزاری مهم اسپانیا می داند. این خبرگزاری خصوصی متعلق به خانواده‌ی «دكابیدس» است و در سال 1954 تأسیس شد. اروپا پرس در 25 نقطه‌ی دنیا دارای دفتر نمایندگی است و همچنین 40 دفتر ایالتی در داخل اسپانیا دارد. این خبرگزاری 700 نیرو دارد.
سردبیر آروپا پرس مدعی است بیش از یك میلیون بازدیدكننده در روز به سایت خبری شان سر می زنند. از 3 هزار خبری كه در روز منتشر می‌كند هزار خبر به صورت مجانی دراختیار كاربران قرار می‌گیرد. روزانه 3 تا 5 خبر درباره ایران را كه عمدتا حول محور فعالیت هسته‌ای كشورمان است، روی خروجی خود می‌فرستد.

هزینه های وب‌ سایت خبرگزاری از راه های تبلیغات، نوزده اسپانسر، فروش قاب وب‌ سایت‌ به سایت‌های دیگر و فروش خبرتامین می شود.
قرار است فردا در ادامه سفر از مراکز دیگری همچون «شورای بین المللی زیتون»، »سازمان جهانی توریسم» و «خانه آسیا در مادرید» بازدید داشته باشیم و با رئیس سندیکای کارفرمایان و مدیران صنایع اسپانیا ملاقات کنیم. در قسمت سوم خاطرات سفر راجع به این بازدیدها و ملاقات ها خواهم نوشت.

شنبه، هفتم اردیبهشت 1387- ساعت 16
اولین بار است که فرودگاه امام خمینی (ره) را از نزدیک می بینم. چندان پررونق دیده نمی شود. فضای فرودگاه وسیع است و باندهای پرواز فراوانی دارد اما تعداد پروازهایش بسیار كم است. لابد تحریم های جهانی و کم بودن تعداد توریست خارجی ورودی به کشور از دلایل این وضعیت است.
زمان پرواز نزدیك می‌شود. ما در قالب هیاتی 8 نفره از رسانه های ایران قرار است از مسیر دوحه به اسپانیا برویم و از رسانه های آنجا بازدید کنیم. ساک ها را تحویل می‌دهیم، كارت پرواز می‌گیریم و از طریق تونل وارد هواپیما می‌شویم. مسیر تهران به دوحه تقریبا در یك ساعت و 30 دقیقه طی می‌شود.

ساعت 19در فرودگاه دوحه هستیم. فرودگاهی شلوغ و پر رفت و آمد. توریست های پرتعداد که از کشورهای مختلف در سالن ترانزیت فرودگاه رفت و آمد می کنند، نمایشی از تنوع فرهنگی را در معرض دیدگان می گذارند. لباس های رنگارنگ ویژه ملل مختلف، گویش ها و لهجه های متفاوت، سبک های گوناگون رفتار و ….
بیشتر پروازهای ترانزیت به سوی شرق آسیا و یا از آنجا به سمت اروپا، از مسیر دوحه و امارات انجام می‌شود. سالن‌های فرودگاه شیك است و مدرن. تا زمان پرواز به مادرید 5 ساعت زمان مانده که باید این مدت را در قسمت ترانزیت فرودگاه بمانیم. انواع خدمات و تسهیلات را پیش بینی کرده اند. لذا تا چرخی در بخش های مختلف فرودگاه می زنیم زمان پرواز فرا می رسد.
ساعت 1 بامداد موعد پرواز است. اولین بار است که به یک کشور اروپایی سفر می کنم. طبیعتا همه چیز تازه و دیدنی به نظر می رسد. هواپیمای دورپرواز «ارباس A330» بسیار بزرگ است. به گمانم بیش از 500 مسافر را  در خود جا داده است.
چیزی حدود 7 ساعت پرواز را با چرت زدن، تماشای فیلم و گپ زدن با همسفران سپری می‌كنیم. در طول مسیر مهمانداران پرواز که از کشورهای مختلف، به ویژه شرق آسیا هستند، از ما پذیرایی می کنند. البته بسیاری از غذاها و نوشیدنی هایی که در منو عرضه می کنند برای ما قابل سرو نیستند. مراقبیم در موقع پذیرایی، مهماندار به اشتباه نوشیدنی الکلی یا غذای گوشتی مشکوک، در میز روبرویمان نگذارد. فهرست فیلم ها اما متنوع است و خوشبختانه در این خصوص مورد ناجوری دیده نمی شود و به راحتی می توان با ریموت کنترل کنار دسته صندلی، فیلم مورد نظر را انتخاب و روی ال سی دی روبرو نظاره کرد. 
تقریباً ساعت 8 صبح به وقت اسپانیا هواپیما به زمین نشست. در فرودگاه «باراخاس» مادرید، تعدادی از اعضای سفارت ایران از جمله اقای «کارشناس» (نفر دوم سفارت) به همراه آقای خیرمند (مسئول مطبوعاتی سفارت) به استقبال آمده اند. می گویند سفیر به دلیل مسافرت به تهران الان در مادرید نیست اما خیلی سفارش کرده نگذاریم به شما سخت بگذرد.
در این فصل سال، مادرید هوایی معتدل دارد نه سرد و نه گرم. می توان گفت مطبوع. هر 8 نفر اعضای هیات، سوار خودروی «ون» سفارت می شویم. در فاصله فرودگاه تا هتل، کنجکاوانه ساختمان ها و خیابان های شهر را نگاه می کنیم. شهر خیلی خلوت دیده می شود.

‌محل اقامت مان هتلی 4 ستاره است به نام « فوكسا» که در حاشیه بزرگراه ام 30 قرار گرفته است و تا مرکز شهر مادرید حدود 5 کیلومتر بیشتر فاصله ندارد. ظاهرش نشان می دهد كه هتل خوب و مجهزی است.
از راننده می‌ پرسیم: همیشه همین طور خلوته؟
می‌گوید: امروز یکشنبه است و روز تعطیل، واسه همین خلوته. مردم شهر روزهای تعطیل دیرتر از خانه بیرون می آیند و برای شرکت در دوی همگانی در خیابان های مرکزی شهر جمع می شوند. راننده وقتی می بیند ما مشتاقیم بیشتر بشنویم ادامه می دهد: مادرید معمولاً ترافیك نداره. البته بعضی وقت ها شلوغ می‌شه.
ناخودآگاه مادرید را با تهران مقایسه می‌كنیم. شهر تمیز است، هم ظاهر ساختمان ها و فروشگاه ها و خیابانها و هم از هوای آن. این را به راحتی می توان از آسمان صاف و روشن آن فهمید.
قبل از سفر درباره مادرید چیزهایی خوانده بودم، از جمله این که مادرید در مركز اسپانیا و درناحیه‌ی فلات «مسه‌تا» واقع شده و زمستان‌ها و تابستان‌های نسبتاً معتدلی دارد. متوسط دمای اینجا در تابستان 24 درجه و در زمستان 8 درجه است. مادرید تا سال 939 میلادی شهر كوچكی بوده در کنترل مسلمانان و در آن سال مسیحیان آن را از مسلمانان می گیرند. در سال 1561 میلادی فیلیپ دوم مادرید را به  پایتختی انتخاب می کند.
وسایل مان را در هتل می گذاریم و می رویم تا در شهر چرخی بزنیم.
مادرید جاهای دیدنی فراوانی دارد. سعی شده بافت قدیمی مرکز شهر حفظ شود و ساختمان‌های مدرن به اصالت و زیبایی شهر لطمه ای وارد نکند.
به میدانی زیبا می‌رسیم. راننده می‌گوید: اینجا میدان «سول» است. بیشتر مراسم و آیین‌های جشن مادرید را در این میدان برگزار می‌كنند. میدان سول یا «پوئرتا دل ‌سول» که در قلب شهر است «دروازه خورشید» معنا می‌دهد. وجه تسمیه‌ی آن بدان سبب است كه 500 سال پیش از این، دروازه شهر دیگری در این جا قرار داشت كه تصویر خورشید روی آن نقش بسته بود. ساختمان‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌ها و كافه‌های اطراف میدان در قرن 19 ساخته شده‌اند. جشن سال نوی میلادی با صدای زنگ این میدان برپا می‌شود.

پس از گذر از چند خیابان، به میدانی می رسیم موسوم به میدان «سیبلس». این میدان به نوبه خود یک اثر باشكوه هنری است كه به دستور پادشاه «كارلوس سوم» برای نشان دادن زیبایی شهر ساخته شد. وسط میدان، مجسمه‌ی الهه‌ای قرار دارد سوار بر كالسكه‌ای که توسط شیرها كشیده می شود. این طرح توسط هنرمندی به نام «ونتورا رودریگز» ریخته شده و آن را «روبرتومیچل» و «فرانسیسكو لوتیرز» ‌اجرا كرده اند. اطراف میدان، مهمترین ساختمان‌های شهر مستقرند كه میدان را به نمادی برجسته و افتخارآمیز برای شهروندان مادریدی تبدیل كرده است. طرفداران تیم فوتبال رئال مادرید، معمولاً پیروزی تیم محبوب خود را در این میدان جشن می‌گیرند.
در ادامه گردش در شهر، به خیابانی می رسیم که پلیس مسیر عبور خودروها را در آن موقتا بسته است. خیل دوندگان مرد و زن را در حال گذر از مسیر تعیین شده می بینیم. تعدادشان زیاد است و مردمی که در کنار پیاده رو با شور و هیجان آنان را تشویق می کنند. گویی بیشتر مردم شهر در این ماراتن شركت كرده‌اند، یا به عنوان دونده و یا به عنوان تشویق کننده.

كلیسای جامع شهر با نام «آلمودنا» در همان نزدیکی قرار دارد. این كلیسا حدود 100سال قدمت دارد. به درون كلیسا می‌رویم. آیین ویژه روز یكشنبه در آنجا برپاست. دقایقی نظاره می کنیم و بعد با ذکر صلوات در زیر لب از آنجا خارج می‌شویم.
توریست های زیادی را روبروی كلیسا می بینیم که در حال تماشا یا عکس گرفتن از قصر زیبای پادشاه هستند.
به دیدن بلوار «كاستیانا» می‌رویم. بلواری پهن و دراز كه ستون فقرات شهر به حساب می‌آید. خیلی از خیابان های شهر از این بلوار جدا می‌شوند یا با آن تقاطع دارند. در امتداد همین بلوار به استادیوم «سانتیاگوبرنابئو» رسیدیم، ورزشگاه اختصاصی رئال مادرید. امشب با «اتلتیكوبیلبائو» مسابقه دارند. خیلی مشتاق بودیم این بازی را ببینیم، اما تهیه بلیت مستلزم ایستادن در صفی طولانی بود. پس از خیر آن گذشتیم. در این بلوار علاوه بر ورزشگاه و میدان سیبلس، مراكز دیگری چون ایستگاه قطار «آتوچا» و «باغ سلطنتی بوتانیك» هم قرار دارد.
ناهار را در یك رستوران به نام «مستر كباب» می خوریم. صاحب ایرانی این رستوران كوچك، آن را با نمادهایی ایرانی تزیین کرده است و غذاهای ایرانی عرضه می‌كند.

در گردش عصرانه خود در شهر، به میدان «سول» می‌رسیم. آن چه در این میدان بزرگ بیش از هر چیز به چشم می آید، دو ساختمان كج است که با طراحی جالب روبروی هم قرار گرفته اند. کمی جلوتر گروه های مردم را می بینیم که قدم زنان به سوی ورزشگاه سانتیاگوبرنابئو می‌ روند. گر چه جمعیت دور و اطراف ورزشگاه زیاد است اما این که درهای ورودی فراوانی وجود دارد و این که بیشتر مردم با استفاده از كارت اعتباری وارد استادیوم می‌شدند، مانع از ازدحام در مقابل درها می شد.

پیاده به هتل بازمی‌گردیم و می خوابیم تا برای قرار فردا خسته نباشیم. قرار است ساعت 10 و30 فردا در کاخ نخست وزیری با معاون روابط بین‌الملل وزارت ارتباطات اسپانیا ملاقات کنیم. 

احمد میرعابدینی از رساله دكترای خود با عنوان «ارتباطات آئینی و قدرت سیاسی در ایران» دفاع كرد. جلسه دفاعیه نهایی، بعد‌ازظهر چهارشنبه هشتم اسفند‌ماه در دانشكده‌ علوم ارتباطات دانشگاه علامه‌طباطبایی برگزار شد و در پایان استادان به این تز دكترا نمره 5/18 (رتبه عالی) دادند.
بررسی روابط متقابل نمازجمعه و رسانه های جمعی در انتخابات ریاست جمهوری ایران، عنوان فرعی رساله میر‌عابدینی است. پدر علم ارتباطات ایران، دكتر كاظم معتمدنژاد، كه این روزها در آستانه بازنشستگی است، استاد راهنمای رساله بوده است. دكتر محمدمهدی فرقانی و دكتر نادر ‌سالارزاده امیری نیز استادان مشاور آن بوده‌اند. دكتر ناطق پور استاد جامعه شناسی دانشگاه تهران و دكتر رحمان سعیدی استاد ارتباطات دانشگاه علامه‌طباطبایی، اساتید داور رساله بودند.  

عملیات پژوهشی و تدوین این رساله 800 صفحه‌ای حدود 2 سال به طول انجامیده است. استادان داور در جلسه دفاعیه به طور مشخص حجم كار گسترده و انتخاب موضوع را ستودند و نتیجه كار را به ویژه در جهت توسعه ادبیات بومی ارتباطات رضایت بخش دانستند. البته نقدهایی نیز در مورد كار مطرح  شد. از جمله می توان به نقد دكتر ناطق‌پور اشاره كرد. ایشان معتقدند كه  چهارچوب نظری و ادبیات تحقیق در هم آمیخته‌اند. به علاوه بهتر بود كه پژوهشگر به جای سنجش «تاثیر» نمازجمعه بر شركت در انتخابات، «رابطه» بین این آیین و شركت در انتخابات را می‌سنجید. دكتر رحمان سعیدی نیز بر ضرورت استخراج پیشنهادهای سازنده از یافته‌های تحقیق تاكید داشت.
از سوی دیگر دكتر معتمد‌نژاد، نثر پخته و روان گزارش تحقیق را تحسین كرد اما از پژوهشگر خواست در شماره‌گذاری فصل‌های تحقیق از روش‌های استاندارد استفاده‌كند. حذف اضافات گزارش یا انتقال آنها به ضمایم، توصیه دیگر استادان داور به میر‌عابدینی بود.
در جلسه دفاعیه یاد شده، علاوه بر استادان راهنما، مشاور و داور، دانشجویان كارشناسی ارشد علوم ارتباطات و جامعه‌شناسی، و تعداد زیادی از استادان دانشگاه‌های علامه‌ طباطبایی، تهران، امام‌صادق و … حضور داشتند، از جمله می‌توان از استادان محسنیان‌راد، محمدی، مرتضوی، افخمی، خانیكی، كیا، حسینی پاكدهی، حبیب زاده و خانم ها رویا معتمد‌نژاد و گیتا علی‌ابادی یاد كرد.

نشست تخصصی شهر الکترونیک و بررسی نقش رسانه های جمعی در تحقق آن به همت فرهنگسرای فناوری اطلاعات سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در باشگاه وبلاگ نویسان تهران برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی فرهنگسرای فناوری اطلاعات در این نشست پس از خوشامدگویی مهندس مهدی عباسعلی رئیس فرهنگسرای فناوری اطلاعات، دکتر محکی سردبیر روزنامه همشهری با اشاره به نقش و اهمیت رسانه ها در فرهنگ سازی در دنیای امروز گفت: هر زمان یک پدیده یا ایده جدید و یا یک نوآوری در جوامع ورود پیدا می کند، یکی از سوالاتی که ذهن عاملان یا کاربران را مشغول می کند، نحوه اشاعه این پدیده یا نوآوری در جامعه است و درباره فرهنگ سازی استفاده از این نوآوری ها بحث های مختلف به میان می آید و سوالاتی پیش کشیده می شود.
وی افزود: در ابتدا، موضوع نوآوری از طریق کانال های ارتباطی (رادیو، تلویزیون، مطبوعات، تبلیغات محیطی، گفت و گوهای شفاهی و…) با افراد جامعه در میان گذاشته می شود. سپس افراد، درباره نوآوری با هم شروع به بحث و گفت و گو می کنند. ادامه 

برای این که از بروز شوک همگانی، ظهور و گسترش شایعات و اخبار بی اساس در مواقع بحرانی جلوگیری کنیم، باید سامانه اطلاع رسانی همگانی در هنگام بحران در کشور ایجاد شود.

دکتر علی اصغر محکی در گفت و گو با خبرگزاری فارس ضمن اعلام این مطلب افزود: وجود زمینه های بحران زا (اعم از طبیعی و انسانی) و آثار و پیامدهای سنگینی که بر جا می گذارند، می طلبد که آمادگی رویارویی با آن ها وجود داشته باشد. ادامه

از جمله مواردی كه در باره پوشش تصویری متهمان در رسانه های مكتوب یا تصویری در ایران مورد بحث كارشناسان واقع شده است، نحوه نمایش متهمان از نظر پوشش و وضع ظاهری است. از سویی نظام هنجاری و ارزشی بر این نكته تاكید دارد كه تصاویر حاوی وضعیت نامناسب لباس و پوشش به ویژه در مورد خانم ها نباید در رسانه ها انعكاس یابند و بنابراین چون عمده متهمان زن پوشش نامناسب دارند برای تصویر و عكس گرفتن از آنان چادری بر سرشان كشیده می شود. از سوی دیگر به لحاظ رعایت موارد امنیتی و تامینی در طول بازداشت متهمان مرد، به آنان تیغ ریش تراش داده نمی شود و در نتیجه زمانی كه مراحل بازداشت و رسیدگی اولیه طی می شود، آنان با هیبتی به ظاهر مذهبی و دارای محاسن در برابر دوربین های خبرنگاران قرار می گیرند. با توجه به كاركرد رسانه ها در انگاره سازی عمومی و این كه بخش عمده ای از برداشت مردم نسبت به رویدادهای جهان پیرامون، از طریق تصاویر رسانه ای شكل می گیرد، به مرور زمان این ذهنیت در مردم نهادینه می شود كه مجرمان را باید در بین زنان چادری و مردان محاسن دار ظاهر الصلاح جستجو كرد.
چنین انگاره سازی در شرایطی شكل می گیرد كه شواهد تجربی و پژوهشی درباره مجرمان در ایران، به طور مشخص عدم پایبندی بیشتر آنان به اعتقادات مذهبی و بی بندوباری شان را مورد تاكید قرار داده است. بنابراین جا دارد از سوی نهادهای قضایی و انتظامی كشور تدابیری اتخاذ شود تا در حین پوشش رسانه ای متهمان، از شكل گیری چنین انگاره ناصحیحی جلوگیری شود و خدای ناكرده این پندار غلط كه متدینین بیشتر از سایر افراد جامعه در معرض بزهكاری قرار دارند، در ذهن مردم ریشه دار و ذهنیت غالب نشود.

تحلیلی بر لزوم وجود پرطرفدارترین صفحه مطبوعات

الناز محمدی: حادثه نویسی؛ هشداری به جامعه

صفحات روزنامه چه رنگی باشد و چه سیاه و سفید، هر روز رنگی تازه می گیرند. رنگی متفاوت از دیروز. روزی رنگ شاد می گیرند، یک روز غمگین و شاید اکثر روزها رنگ خاکستری. اما در میان تمام صفحات، صفحه یی پرمخاطب و پرطرفدار است که اکثر روزها سیاه است. جاذبه رنگ سیاه، بسیاری را می کشاند طرف صفحه حوادث، صفحه یی که مختص روزنامه های ایران است. شاید خصوصیتی در ما ایرانی هاست که ناخودآگاه می کشاندمان به سمت سیاهی ها و همین خصوصیت هم باعث شده صفحه حوادث در اکثر روزنامه ها جای خود را باز کنند.
«جامعه ایران یک جامعه جوان و بسیار مستعد برای ارتکاب جرم است. صفحه های حوادث می توانند نقش بزرگی را در اطلاع رسانی درست و آگاهی بخشیدن به اقشار مختلف جامعه به خصوص جوانان بازی کنند.»
به عقیده دکتر علی اصغر محکی مدرس روزنامه نگاری و استاد دانشگاه صفحه های حوادث یکی از پرخواننده ترین صفحات روزنامه ها در ایران است. او در این مورد می گوید؛ «امروزه مطالعه اخبار حوادث در بین روزنامه خوان ها مورد علاقه بسیاری است، به طوری که صفحه حوادث از پرخواننده ترین صفحات روزنامه های ماست و خیلی از روزنامه های سراسری و هفته نامه ها و مجلات به خاطر همین توجه خاص به اخبار حوادث که پاسخگوی نیازهای مخاطبان است توانستند موفقیت بسیاری را به دست بیاورند. پس ما باید این مساله را به عنوان یک واقعیت بپذیریم که اخبار حوادث جایگاه خاصی را در مطبوعات ما دارد.» از طرف دیگر وقتی کلمه حوادث به میان می آید یک بار معنایی منفی در آن وجود دارد و بلافاصله در ذهن قتل، سرقت، خودکشی، تجاوز و کلاهبرداری تداعی می شود و اینها رویدادهایی عمدتاً تلخ، ضدارزش، منفی و نامتعارف هستند. در حالی که به عقیده دکتر محکی اخبار حوادث را می توان به چهار دسته تقسیم بندی کرد؛ 1- اخبار قتل و آدم ربایی، سرقت بانک، انفجار و… 2- بلایای طبیعی که ابعاد گسترده یی دارد مثل سیل، زلزله، آتشفشان، 3- جریان هایی که در دادگاه ها وجود دارد و از آنها به عنوان اخبار حوادث یاد می شود 4- تظاهرات سیاسی، صنفی که اگر خشونت بار باشد در صفحات حوادث می آید.

مرجان لقایی: حادثه نگاری بیان واقعیات جامعه

الهه محمدی: اخبار حوادث؛ بودن یا نبودن

امروزه بیش از هر زمان دیگری صاحب نظران رسانه درباره آثار زیانبار ترویج خشونت از طریق رسانه های تصویری هشدار می دهند اما چه سود که روند اشاعه تصاویر خشونت بار هم چنان صفحات تلویزیون های جهان را پر کرده است. متن کامل

پایگاه اطلاع رسانی دفتر تبلیغات و اطلاع رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی:

سوال) همان طور که می دانید تبلیغات بازرگانی یک صنعت وارداتی است. چگونه می توان آن را بومی كرد و در راستای تقویت و تحكیم منافع و مصالح ملی به كار بست؟
به نكته درستی اشاره دارید، بله تبلیغات بازرگانی پدیده دوران سرمایه داری است و به همین دلیل می بینیم كه در آن بر قابلیت مصرف کالاها و خدمات تاکید می شود. بنابراین نگاه و پرداخت بومی به این پدیده ضرورت می یابد، چون جامعه ما مختصات فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی خاص خود را دارد. بومی گرایی در تبلیغات بازرگانی می تواند معطوف به رویكردها و یا معطوف به روش ها باشد. متن کامل

بی ‌توجهی مطالعات تجربی به نقش نظام‌های ارتباطی و ساختارهای اقتصادی و سیاسی، و نبود دیدگاه انتقادی در آنها، سبب شد كه نظریه‌های انتقادی، این نوع مطالعات را به چالش فراخوانند.
مكتب اقتصاد سیاسی رسانه‌ها ازجمله مكاتب انتقادی است كه تحت تأثیر آرای اندیشمندانی چون “هربرت شیلر و دالاس اسمایت” از دهه 1970 میلادی به بعد گسترش یافت. این مكتب بر این باور است كه رسانه‌ها مجاری انتقال محتوای فرهنگی هستند. این محتوا مستقل از رسانه‌ها شكل گرفته است. متن کامل